చివారఖరకు

Originally posted on మడత పేజీ:
ఒక్క విషయం తేల్చి చెప్పేయాలి మీరు! ఇక్కడ చూస్తోన్న ఈ పూసిన పువ్వేంటో , టక్కున చెప్పగలరా? బాగా చూడండి. దగ్గరగా. ఇప్పుడు చూడండి! తెలియట్లేదా?పోనీ, తెలుసుకొని చెప్పగలరా?ఊహు!నిత్యమల్లి కాదు.కాగడా మల్లి కానే కాదు.పట్నం బంతి కాదు.పగడపు బంతి కాదు.మాలతి కాదు.మందార కాదు.ఏమిటీ పిల్లప్రశ్నలు అని కళ్ళెర్రజేసేరు! పంతుళ్ల పండుగ రోజున ఈ పదారు ప్రశ్నలేమిటని అనుకోబోయేరు! ఈ పువ్వు పేరు తెలుసనుకోండి .మంచిది. నాకు మాత్రం చాన్నాళ్ళ తరువాత ,వెతకగా వెతకగా…

ఉద్యోగమో రామచంద్రా…!

Originally posted on మడత పేజీ:
తుమ్మితే ఊడే ముక్కూ.. ఉత్తినే ఊడే ఉద్యోగమూ .. ఒకటేనూ…! ఉండినా ఊడినా … జీవితాంతం చేసిన పని ఒట్టిదై పోతుందా? ఒద్దన్న  కాదన్నా… జీవితకాలపు శ్రామిక బంధాలు ఇట్టే తేలిపోతాయా?  అయినా , ఉద్యోగం మీద …అందునా ఒట్టొట్టి ఉద్యోగం మీద .. గట్టి  భ్రమలు   పెంచుకొనే వాజమ్మలూ జేజెమ్మలూ..ఉన్నారంటారా ..ఈ రోజుల్లోనూ! సరే, మీకొకరిని పరిచయం చేస్తాను. ఒక ఊళ్ళో ఒక తపాలా ఉద్యోగి ఉన్నారట. ఎండైనా వానైనా  ఒక నిష్టతో ఒక ఇష్టంతో తపాలపనులు చేసేవాడట. ఉద్యోగమన్నాక  ఏదో ఒక రోజున విరమించాల్సిందే కదా. ఇక, ఉద్యోగవిరమణ జరిగిన రోజున ఊరు వాడా కదిలొచ్చి , కన్నీటి వీడ్కోలు చెప్పారట.వారి అభిమానంలో మునకలేస్తున్న ఆ పెద్దమనిషి , గుండె చెరువై పోయిందిట. బావుంది. ఆ మర్నాడు ఉదయానికి కానీ , అతనికి ఉద్యోగ విరమణ అంటే ఏంటో స్పృహలోకి రాలేదు. ఇన్నాళ్ళూ ఉద్యోగమే అతని జీవితం. ఊపిరి. ఉద్యోగంలో అతను పెట్టిన పెట్టుబడి అతని ఉద్వేగమే. అతని కలలు , ఆశలు , ఆశయాలు.. శక్తి సామర్ధ్యాలు …అన్నీ అన్నీ అక్కడే ధార పోశాడు. ఎంతో ఇష్టంగా. తనదిగా.  ఆ ఉద్యోగమే తనుగా. మీకు తెలిసిపోయింది కదా? ఆ తపాలా చిరుద్యోగి టాల్ స్టాయ్ గారి  కథానాయకుడు. కథల్లో ఇలాంటి కమానిషులు బోల్డుంటాయి ! అని తేల్చి పారేస్తారేమో మీరు. ఆగండాగండి. సరిగ్గా ,అలాంటి ఒక వ్యక్తిని పరిచయం చేస్తా. ఆమె పాతికేళ్ళ క్రితం, నగరం నుంచి పట్టణానికి వలస వచ్చింది. కొత్త కోడలిగా. చేయడానికి చిన్ని చిన్ని ఆలోచనలతో పాటు కొద్దిపాటి ఆవేశంతో ఉండేది. వంటావార్పు, ఇంటిపనులు,సరుకుల కొనుగోళ్ళు, బట్టలు ఉతుక్కోవడాలు,అంట్లు తోముకోవడాలు వగైరాలన్నీ ,పూర్తయినా బోలెడంత సమయం మిగిలేది. ఇక, వాకిట్లో పూలు పూయిస్తూ పూయిస్తూ,  ఆ గోడకవతల ,సోడాలమ్మే  పట్టుమని జానాబెత్తెడు లేని కిట్టు చులాగ్గా చేస్తోన్నబేరసారాలు , నోటిలెక్కలు  చూసి పలకరిచింది. సోడాలు కొడుతూ  కొడుతూ లెక్కలు ఎక్కాలతో పాటు అక్షరాలు వంటబట్టించేసింది అతనికి. ఒకడు…

వెలుగుని మరిచిన పూవు

వెలుగుని మరిచిన పూవు తమిళ రచన: సుబ్రహ్మణ్య  భారతి    (1912) (తెలుగు సేత : చంద్ర లత  25-4-2017) *** పల్లవి  :          ఆ అందాల మోము మరిచేనే …ఇక నా బాధ ఎవరితో చెప్పేనే,  చెలీ! చరణం  1 :     నా మది ఆ చెలిమిని మరిచేనా …మరి చెలికాడి మోమును మరిచేది న్యాయమా? నా కనుపాపలలో నిలిపిన నా కలలమూర్తి లో ఆ కణ్ణడి సొగసులు కళ్ళారా చూసేనా? అతనిని ఎదురుగా… Read More వెలుగుని మరిచిన పూవు

ఆగమాగం.. ఓ రైతన్న!

టివి జూసుడు బందు చేసి చానదినాలయ్యె గానీ, అట్లట్ల నెట్లల్ల సుట్టుముడుతుంటే , ఈ అక్కాతమ్ముండ్లు నా కంట్లబడిరి. అరరే, ఇన్ని దినాలు వీరి ముచ్చట ఎట్ల “బై పాస్ జేస్న” అని మస్తు బుగులయ్యింది. అయ్యిందేమో అయ్యిందిలే అనుకుంట,ఇగ మీ ముంగటకు ఆ ముచ్చట తెస్తున్న. నాకయితే, పాలమూర్ల తిన్న పాలబువ్వంతా గొంతులకొచ్చినట్లాయె! కండ్లల్ల నీరు తుంగభద్రాయే! ఈ ఆలోచన చేసిన వారికి, రాసిన వారికి, నటించి జీవించిన వారికి జేజేలు. ఆ ఆలోచనకు గల… Read More ఆగమాగం.. ఓ రైతన్న!

సెర్ద గా పాఠం !

నడిరేయి.చిమ్మ చీకటి. ఈదర గాలి.ఉత్తరాన ఉరుము.దూరాన పిడుగు. పొలం గట్టు.ఏకాకి నడక. చురుక్కున తీగ మెరుపు.తలవిరబోసుకొన్న చిక్కటి చింతచెట్టు.కొమ్మల్లో చిక్కుకొన్న చూపులు.అర్థ రాత్రి అంకమ్మ శివాలు. గుండెల్ని పిండేసే పసివాడి ఏడుపు.పేగుల్ని చీల్చే … ఆగండి ఆగండి. నేనూ ఆగుతున్నా. గుండె దిటవు చేసుకోండి. ఇదేమీ, భూతప్రేతకథాత్మ కాదు. కాకరకాయ కాదు. ఒక పంతులయ్యకు పాఠం నేర్పిన పసివాడి కథ. అంటారు, కథ చెప్పడానికి అవీ ఇవీ ఏవేవో కావాలని. పి.రామ కృష్ణ గారి” దయ్యం” కథ… Read More సెర్ద గా పాఠం !